Ontmoetingen onderweg

Met Rinke afgesproken dat we tot de koffie samen fietsen en dan ieder ons eigen pad weer gaan. Vanaf de camping klimmen we een stukje en hebben dan een prachtige afdaling tussen de weilanden door. De brug naar Duitse zijde alleen gemist.  Dus een dorp verder. Bij Wallendorf naar de overzijde. En daar is eindelijk iets open voor koffie. Uitgebreid, met gebak, pauzeren we en halen zo de 'schade' van gister in.

Vervolgens krijgen we onderweg nog twee stevige buien waar we voor schuilen.
Dan samen door naar Bollendorf, daar vinden we eindelijk een supermarkt.
Over de brug scheiden onze wegen. Zij neemt de hoofdroute westwaarts en ik volg de rivierdalen want ik ben het klimmen zat.
Na de Our volg ik nu de Sure door Echternach. Tijdens de lunchpauze een gesprek met een Duitser die naar Spanje wil fietsen, met zijn hondje. Door naar Wasserbillig. Ik schuil voor een regenbui en schuif naast een stel vakantiefietsers op het bankje. Deze Russen zijn naar Brussel gevlogen en fietsen nu een rondje via Trier. In Wasserbillig mondt de Sure uit in de Moezel/Mosel. Met de laatste vaart van het pontje naar de overzijde van de rivier. Duits grondgebied.

Daar vervolg ik via de Moselradweg. Het weer is grillig. Gelukkig is het pad bijna vlak.
Bij Gevenmacher is een camping en besluit ik door te rijden, te vroeg.
Ook omdat er bij Remich meerdere kleine campings zijn volgens de kaart.

Ook zie ik nu voor het eerst wijnranken!  De befaamde Moezelwijnen..







Het fietspad volgt de Moezel, regelmatig wijnranken aan beide zijden. Het regent op en af maar wordt na 18:00 erger.  Bij Palzam vlak voor Remich is een hele grote camping, deze spreidt zich langs de oever over meerdere kilometers.
Als ik vlak bij de brug van Remich ben wederom een camping die wat hanteerbaarder oogt.
Hoog tijd want het is 19.00 uur.

Als ik me gemeld en betaald heb wordt het droog, zodra de tent staat schijnt de zon!
Voor het eten loop ik naar een overdekte tafel, bezet door een gezelschap, naar blijkt, Polen uit Danzig. Ze (vier van de vijf) lopen de Jacobsroute naar Santiago de Compostella, nummer vijf rijdt de auto en zorgt dat de tenten worden opgezet en afgebroken.

Als ik 's avonds laat naar het toiletgebouw loop heb ik een complete kerstshow aan mijn rechterhand. Alle tenten en caravans hebben rijen lichtjes! Vreselijk!

Vandaag 78 km gereden.

Samen op pad

Na een gezellig ontbijt bij de tent met de nieuwe fietsvrienden stappen Rinke en ik op en nemen afscheid van Jacob die een rustdag houdt.
We vervolgen de Vennbahn die nu wel een stuk grindweg wordt maar goed te doen is. Het heeft vannacht geregend dus geen stuiven.

Als we de Vennbahn bij Burg Reuland verlaten, na eerst per ongeluk te ver gereden te zijn, start het echte klimmen weer.
Een enorme klim voor Lutzkampen, na elke bocht stijgt de weg verder, hebben we de grootste klim gehad. Rinke wacht een stek verder, beneden, op me.

Ons tempo verschilt (zal met de leeftijd te maken hebben) maar ik haal haar wel steeds weer in bij het dalen. Iets met gewicht (bepakking!) of zo.
We worden ingehaald door vader en zoon die ook op de camping stonden. Als zij verkeerd zijn gereden en op het pad terug komen halen we hen weer in. Als wij onze regenjas aantrekken rijden ze ons weer voorbij. Dit om en om inhalen lukt tot halverwege de middag. We raken ze kwijt omdat wij besluiten in een gesloten theetuin (maandag?) in Dasburg onze eigen gemaakte thee op te drinken. Alles is dicht vandaag dus geen koffie met gebak! Na de thee volgt een hoosbui die we dus maar onder de parasol van de tuin afwachten.

Inmiddels hebben we de Ardennen ingeruild voor de Duitse Eifel en rijden vervolgens Luxemburg binnen. Een tijd volgen we de gewone weg. Gelukkig niet heel veel verkeer.
Dan leidt de route ons pal langs de Our. Grint wederom. We fietsen over een soort damwand omdat de daloever daar te smal is voor het pad.











In Vianden op zoek naar een camping. Een dame in het tankstation geeft uitsluitsel.

Na het eten nog een derde bezoek aan een benzinestation (normaal zie ik er geen drie in een jáár.)
Want Vianden kent kapsalons, restaurants, souvenirwinkel, maar geen supermarkt. Dus waar koop je dan brood, yoghurt en fruit? Juist.
Bij aankomst op de camping kwam de zon weer door, fijne afsluiting.


We hebben de tenten niet pal aan het water gezet ivm de drassige bodem. Nu mooi uitzicht.
65 km.

Ardennen via de Vennbahn

Vanmorgen vroeg op pad, ik wil de drukte in het Geuldal voor zijn en zit om 8.20 uur op de fiets. Na een aantal keren stevig klimmen en verkeerd rijden, hè dit zou volgens de kaart niet onverhard zijn, kom ik uit bij Raeren. Rustige wegen via Sippenaeken en Plombières. Ik passeer een enorm spoorviaduct voor Moresnet.

Het laatste stuk ben ik opgereden met een Belg, Willy, die onderweg is naar Rome.


We willen de Vennbahn volgen vanaf Raeren. Alleen het startpunt vinden is nog wel een dingetje. De Vennbahn is een fietspad over het vroegere  spoortraject Aken- Luxemburg: kolen transport.
In de tweede wereldoorlog zwaar beschadigd en niet gerepareerd.
En nu dus een prachtige fietsroute dwars door de Ardennen met niet meer dan ca 3% hoogteverschil.

Bij Roehrig neem ik afscheid van Willy, hij gaat boodschappen doen. Ik fiets door en merk dat het vele klimmen naar het begin punt en 18km vals plat zijn tol eist.
Ik stap af om uit te hijgen, water te drinken en daarna langzaam verder te peddelen.

Het landschap verandert steeds, iets dat ik niet had verwacht. Eerst veel bos, dan vennen,, dan uitzicht op stevige heuvels links of rechts of weilanden.

Ik stop regelmatig voor water, kaartlezen en foto's maken.
De weg gaat soms iets omlaag en dat weer een beetje klimmen.
Een gedeelte loopt er een parallelspoor, dat wordt gebruikt door kleine karretjes waarop mensen moeten fietsen. Levert groot plezier!

Na 47 km moet ik kiezen: de oude Vennbahn, deels onverhard of de ' oude route naar Rome'.
Ik gok op Vennbahn en neem onverhard voor lief. Goede keuze, tot aan St Vith asfalt!

Daar is een camping aan de route.
En dan tref ik twee Nederlandse studenten die elkaar toevallig troffen eerder op de route en samen een stuk oprijden. Gedrieën gaan we eten bij het restaurant naast de camping. Gezellig en lekker.
Dik 100 km gereden vandaag!

Nu echt klimmen

Vandaag is de generale voor het klimmen de komende dagen.
Kwam ik de afgelopen dagen veel toeristische fietsers tegen met een elektrische fiets, hier (in Zuid Limburg) snap ik dat!
















Eerste klim was kort, van de pont over de Maas naar het plaatsje Berg. Daarna door naar Urmond (mooie oude panden, binnenstad schijnt historisch monument te zijn).
Ik suis naar beneden en vervolg de route langs het Juliana kanaal. Daar is het klimmen en dalen als een brug nadert, deze zijn hoog ivm scheepvaart (tankers en zo).

Ik volg een poos een heel smal fietspad langs het kanaal. Spannend. Tot het moment dat het wegdek zo opgebroken is dat er twee tassen los schieten en een haakje van de voortas om de wielas schiet. Boem ik lig. Bij het fiets onderzoek duurt het even voor ik snap waarom de tas vast zit.

Uiteindelijk met mijn zakmes bandje door gesneden.
Omrijden via Itteren en Borgharen omdat er een wegomleiding is.
Maastricht is vlak, vanaf het station oostwaarts naar Bemelen, dan een echte klim naar Rooth. De eerste die ik een klein stukje moet lopen.
Hier is een diepe mergelput, gegraven omdat de mergel gebruikt werk in de bouw.

Later naar Gulpen een lange afdaling het Geuldal in.
Na Mechelen weer klimmen en omdat ik dan een minicamping (Bij Terziet, net onder Epen) tref besluit ik dat het genoeg is voor vandaag. Ca 60 km. Even na 16.00 staat de tent.
Prachtig uitzicht vanaf de camping (het hoogteverschil zie je niet op de foto).

's avonds komt er een auto het terreintje op; een boer die fruit verkoopt. Dat is nog eens service! (en lekker).