dinsdag 25 juli 2017

Dus met de fiets naar het werk

Tja, na twee weken training in de heuvels kun je thuis niet anders dan ook op de fiets naar het werk natuurlijk.
En laat ik nou dinsdag én op de heenweg én op de terugweg een regenbui op mijn kop krijgen. ;-)
Zeker ter compensatie van het mooie weer in de vakantie.

Maar ik laat me niet kennen. Regenjas aan en doortrappen. Mijn broek is van dun materiaal dat snel weer is opgedroogd.
En dus kom ik met een voldaan gevoel weer thuis 's avonds!

Het enige nadeel; onderweg geen e-mail kunnen lezen of een spelletje Wordfeut kunnen spelen ;-) Dat is voorbehouden aan de treinreizen.

maandag 17 juli 2017

Fiets in de trein

Met de fiets met bepakking de trein in vind ik toch altijd wat spannend.
Uit eerdere ervaringen weet ik dat het stressen is om fiets en alle bagage in en uit te trein te krijgen in de korte tijd dat de trein stil staat. Je bent altijd bang dat er iets op het perron cq in de trein achterblijft omdat niet alles in één keer er in of er uit kan.

Ik stap op in Blankenloch, uitgezwaaid door Stef.
Deze trein is een regional bahn, een soort sprinter. De instap heeft slechts een klein hoogteverschil en de ingang is breed. Gewoon naar binnen met alles op de fiets dus. er zijn zelfs een soort gordels om de fiets mee vast te zetten.

In Mannheim wordt het anders. Ik heb een gereserveerde plaats en sta bij het juiste bordje klaar voor wagen nummer 5. er zijn nog twee fietsers met bepakking die in dezelfde wagen moeten.
Als de trein stopt trekken we een sprintje naar de deur, sjorren in sneltreinvaart de tassen van de fiets. Fiets omhoog over de treden door de deur de wagon in. snel er weer uit om vijf tassen op te rapen en weer naar binnen (de tent had ik achterop laten zitten).
Dan zoeken naar het juiste plaatsnummer, dat er niet is. Gelukkig blijkt dat niet alleen bij mij het geval en plaats ik de fiets bij een willekeurig nummer in het rek. Kaartje er aan en met de tassen de coupé in.
Gelukkig niet druk dus twee stoelen voor mezelf; één voor de tassen en één voor mij.


Bij het boeken al gecheckt of er voldoende overstaptijd is in Dusseldorf, 19 minuten moet genoeg zijn. Behalve als je 50 minuten vertraging hebt door een wisselstoring.
Ik gok er op dat het dan gewoon een trein van een uur later wordt naar Venlo.
In Dusseldorf weer de exercitie van eerst fiets en dan bagage naar het perron, en hopen dat de trein wacht én dat iedereen met z'n vingers van mijn spullen al blijft.
De fiets past niet helemaal in de lift; één voortas er af maakt dat ik hem dwars kan zetten en dan past het nét.

Inderdaad in Venlo de trein van een uur later. Dit is weer een regional bahn, dus makkelijk instappen.
In Venlo de volgende uitdaging.... de trein naar Schiphol rijdt niet wegens aanrijding met een persoon bij Boxtel. De NS planner geeft geen echt alternatief, ja naar Eindhoven en dan via Tilburg.
Dat is óf tig extra overstaps óf een bus. Dat zie ik niet zo zitten.
Omdat er ook een trein naar Nijmegen gaat kies ik die. Vanaf Nijmegen gaat er elk half uur een intercity naar Arnhem weet ik uit ervaring.
Dus ik koop iets te drinken en stap in de stoptrein naar Nijmegen. Ook deze instap is geen probleem, bijna gelijkvloers.

In Nijmegen mis ik op een minuut de intercity naar Schiphol; er was file voor de lift; mensen met koffers en een meneer met een fiets voor me. Die meneer had de trein nog net - ik zag hem tenminste niet toen ik op het juiste perron kwam.
Dus dan de intercity naar Utrecht. ook de intercity is tegenwoordig geen probleem meer. Nog wel twee treedjes omhoog, maar net te tillen. De ingang is breed genoeg om alles op de fiets te kunnen laten. En in de speciale fietswagons heeft de fiets voorrang boven de eventuele passagiers op de klapstoelen.
In Utrecht hoef ik alleen het perron over te steken naar de andere trein. Op schphol manouvreer ik via de bekende wegen naar Hoofddorp en door naar huis. Tegen 22.00 uur ben ik thuis.
14 km deze keer.

zondag 16 juli 2017

Rondje Karlsruhe

Zondag gaan Monique en ik 'gewoon' fietsen.
Even naar de boer om wat boodschappen te doen en 's middags naar het station in de stad om toch maar vast mijn treinkaartje te regelen.

Heerlijk, geen bepakking! Hoewel het snel went en je zo'n 30 kilo extra niet echt merkt, totdat je gaat klimmen, voelt het ook weer heel licht en vrij zonder.
Ik moet me inhouden om Monique niet steeds het nakijken te geven.
Grappig hoe snel je toch conditie en kracht opbouwt, elf dagen geleden vroeg ik me serieus af of het nog wel zou lukken, dat fietskamperen.

Knieen die regelmatig protesteren bij met name het traplopen, na de eerste paar dagen niets meer van gemerkt - het is wel zaak om tijdig terug te schakelen bij het klimmen.
Armen en schouders die pijn gaan doen bij te lange fiets-/zithouding. Niets van gemerkt. Waarschijnlijk is het regelmatige afstappen; kaart lezen, drinken, terrasje, etc. voldoende om de spanning te doorbreken.
En daarnaast nog wat twijfels ten aanzien van het kamperen die gelukkig niet zijn bewaarheid.
Ik durf nu weer plannen voor een volgende tocht te maken!

Via het bos, een park met slot en langs het gerechtshof rijden we Karlsruhe binnen. We fietsen over straten waar ook Monique nog niet eerder fietste. Bij het station staat het plein vol met gestalde fietsen. Hier is het in elk geval niets bijzonders! Dat was onderweg soms wel anders.
Waar ik in Belgie en Luxemburg vooral veel racefietsers en in de middag wat toerfietsers zag, waren de wegen in het westelijk deel van Duitsland verstoken van fietsers, op een enkele mountainbiker na.
Zodra ik de Pfalz binnen reed kwam ik meer fietsers tegen die gewoon een boodschap gingen doen of van het werk kwamen.

Terug fietsen we min of meer dezelfde route, halve dat we vanuit het park iets meer links aanhouden en hiermee het stadion - waar familiedag is en dus enorm druk - negeren.
Uiteindelijk rijden we iets te ver door, geen bordjes, maar komen we weer keurig terug in Blankenloch.
En het fijne van fietsen is dat je ook prima kunt kletsen met elkaar ;-)

zaterdag 15 juli 2017

Doorfietsen voor de afspraak

Omdat het doel van deze tocht is om het weekend bij Monique te zijn en het nu zaterdag is en ik nog 65 km te gaan heb, betekent dit karren. Om 8:10 op pad dus.
Via de beek verder naar Dahn en vandaar de fietsbordjes naar Erfweiler. Duidelijk anders dan de auto's, maar fijn pad en niet te stijl.

In Erfweiler daal ik af en slalom door het dorp op zoek naar het volgende bordje. Ik gok op richting oosten en klim naar een bospad. Geen bordje. Het pad wordt hobbeliger en ik til mijn fiets over drie omgevallen bomen heen. Mijn gevoel roept dat dit niet klopt dus ga ik terug. In het dorp andere afslag en via een andere route over Busenberg. Weer steeds klimmen, nu en dan op bospad, want hier is het fietspad de mountainbike route! Als ik op de kaart zie hoe lang dit nog moet duren ben ik het zat. Bij de eerstvolgende mogelijkheid van een verhard pad buig ik af en daal naar de doorgaande autoroute.
Die volg ik en dat gaat een stuk sneller! Er suizen regelmatig auto's langs me heen, maar daar heb ik maling aan. Met opzet mijn fel rose fleecevest aangehouden (hoewel wat te warm) zodat ik goed zichtbaar ben.

Als ik Silz op de borden zie ben ik blij dat ik weer precies weet waar ik zit. En dat ik nu bijna weer op de geplande route zit. Via Gosseweilerstein naar Klingenmunster. Glooiend landschap en dito weg. Prima te doen. In Klingenmunster om 10:30 koffie. Benauwd zegt de serveerster dat ze zo gaan sluiten (kussens worden al weg geruimd) als ik vraag hoe laat dan, blijkt dit pas om elf uur. Tegen die tijd heb ik al lang gedronken, geplast en mijn bidon gevuld.

Vanaf nu is het landschap duidelijk meer open. En kan ik goed tempo maken. Door Appenhofer, prachtig straatje met wijnranken boven de weg, verder naar Billigheim waar ik zowaar een Bike Total shop tref. Ik laat mijn beide banden goed oppompen want zo zacht ben ik steeds bang voor het volgende lek. Hoewel 4,5 bar me ook niet helemaal gerust stelt; zo hard heb ik ze nog nooit gehad!

Na Rohrbach weer een Autobahn over en in Herxheim passeer ik een prachtige poort. Dan via een fietspad naar de veerpont achter Leimersheim. Ik stuur Monique een berichtje zoals afgesproken.
De Rijn over. Het laatste stuk via Leopoldshafen en langs het bos naar Stutensee. Er wordt aan het pad gewerkt, met als gevolg dat dagjes mensen mij vragen of dit de goede roete naar de pont is ;-) 



Pal bij is het ineens nog even zoeken: ik sta voor een spoorbaan die de GPS niet geeft.
Uiteindelijk sta ik voor de deur in Blankenloch en laat mijn fietsbel horen. 14:10, doel bereikt.

Toch nog 73 km gereden, in recordtijd.