Automatisch, klinkt als gemakkelijk en nergens over na hoeven denken, maar sommige automatische dingen ergeren mij mateloos.
Vooral als er geen manueel ingrijpen bij mogelijk is.
Zo'n automatisch ding is de koplamp op mijn fiets. Floept mooi aan als het donker is en je begint te rijden. Floept niet aan als ik overdag op de fiets stap.
Mist is al een heikel item; ik rij dan graag met licht op, maar mijn koplamp vindt dat kennelijk niet altijd nodig.
Gistermorgen hadden we een prachtige zonsopgang. Rond half negen was de hemel versierd met prachtige oranje banen. Floep uit ging mijn lamp. Reed ik onder een paar bomen door, floep weer aan en daarna weer uit. Reed ik langs een grote boerderij, floep weer aan.
Vanmorgen wederom een mooie grote zon die de hemel in kleur zette. Maar nu ging de lamp floep aan zodra ik weer vaart zette, en bleef hij aan....
Mooi natuurlijk, maar ik snapte er niets meer van! Voor mijn eigen oog was vanmorgen lichter dan gistermorgen, voor de koplamp was het andersom.
Ik denk dat ik op zoek ga naar het lichtoogje op de koplamp en dit maar afplak in deze donkere dagen ;-)
woensdag 7 januari 2015
dinsdag 6 januari 2015
Gezien worden
Gistervavond haal ik een fietser in, onderwijl denkend 'ohoh zonder licht, donker gekleed, dom dom dom.
Als ik naast haar fiets hoor ik 'mag ik wat vragen?' Dus ik hou in en zeg 'natuurlijk'.
'Weet u of mijn achterlicht brandt?' Ik begin te antwoorden met 'nee', zak dan een beetje af en corrigeer door te zeggen 'nou, heel een klein rood pitje zie ik nu'.
Vervolgens wil ze ook weten of haar voorlicht brandt. Tja als je dat zelf niet kunt zien zegt dat natuurlijk ook al iets. Bovendien is het met je hand er voor houden heel snel te checken...
Maar... van de zijkant zie ik ook hier een miniscuul lichtpitje en meld haar dit dus. Dan fiets ik door.
Onderweg passeer ik nog een aantal fietsers, sommigen met (prima) verlichting, anderen compleet duister en een paar waar ik pas van heel dichtbij constateer dat ze verlichting op de fiets (of kleding) blijken te hebben. Dan schiet het z'n doel toch wat voorbij als ik éérst de fietser in beeld krijg en pas minuten later het lampje...
Opvallend is overigens wel; hoe verder van de stad af hoe beter de fietsverlichting ;-)
Als ik naast haar fiets hoor ik 'mag ik wat vragen?' Dus ik hou in en zeg 'natuurlijk'.
'Weet u of mijn achterlicht brandt?' Ik begin te antwoorden met 'nee', zak dan een beetje af en corrigeer door te zeggen 'nou, heel een klein rood pitje zie ik nu'.
Vervolgens wil ze ook weten of haar voorlicht brandt. Tja als je dat zelf niet kunt zien zegt dat natuurlijk ook al iets. Bovendien is het met je hand er voor houden heel snel te checken...
Maar... van de zijkant zie ik ook hier een miniscuul lichtpitje en meld haar dit dus. Dan fiets ik door.
Onderweg passeer ik nog een aantal fietsers, sommigen met (prima) verlichting, anderen compleet duister en een paar waar ik pas van heel dichtbij constateer dat ze verlichting op de fiets (of kleding) blijken te hebben. Dan schiet het z'n doel toch wat voorbij als ik éérst de fietser in beeld krijg en pas minuten later het lampje...
Opvallend is overigens wel; hoe verder van de stad af hoe beter de fietsverlichting ;-)
dinsdag 9 december 2014
Glad vanmorgen
Toen ik mijn hoofd buiten de deur stak dacht ik 'koud'. Zodra ik op de fiets stapte bedacht ik 'het kan wel eens glad zijn'.
Dit werd weer ontkracht toen ik de plassen op het wegdek zag liggen.
Een kilometer verder zag ik op de brug over de Hoofdvaart een jonge dame naast haar fiets haar tas van de grond rapen, toen wist ik het zeker 'wél glad dus'.
En dus ga ik over op sterk anticiperend fietsen: niet remmen maar op tijd uit laten rollen, indien nodig zeer voorzichtig en ruim tevoren kleine beetjes remmen, rechtop - dus met weinig snelheid - de bocht om.
Ik houd ruime afstand tot alles en iedereen, om het even wie er onverhoedse bewegingen maakt, die ander of ik, dan heb ik ruimte en tijd om te reageren.
Zonder kleerscheuren bij de fysio en vervolgens weer thuis aangekomen.
Dan de uitdaging naar Amsterdam. Want het is mooi weer, dus natúúrlijk ga ik fietsen. Ik besef dat ik de eerste 6 km direct langs de Hoofdvaart moet rijden, hoe glad is de weg? Ik besluit dat dat wel meevalt; aandachtspunten zijn bruggen, viaducten, witte verf vlakken op de weg, klinkers en wegdek in de schaduw. Grote uitdaging is de middelste Calatravabrug. Die is inderdaad wat glad. Dus met laag tempo en zo recht mogelijk neem ik hem. Het verkeerslicht direct daarna is verradelijk. Gelukkig blijkt het daar niet echt glad.
Hoofddorp valt me mee, maar ik blijf waakzaam.
Bij het volgende verkeerslicht weer een waarschuwing; een meisje staat naast haar scooter en bekijkt deze aandachtig. Ja, inderdaad is ze onderuit gegleden en staat nu eventuele schade op te nemen. Zelf is ze er zonder kleerscheuren vanaf gekomen.
Ik herhaal voor mijzelf en haar de risicoplekken met de aanvulling dat het fietspad wel mee zal vallen. Dat pad blijkt echter niet gestrooid zoals ik verwacht had. Het lijkt wel of de gladheid de strooidivisie van de gemeente totaal heeft overvallen.
In Amsterdam fiets ik zelfs even over een stukje gestrooid pad, hoewel volslagen onduidelijk is wat wel en niet is voorzien van een pekellaagje.
Later dan gepland, maar tevreden dat ik het er zonder valpartijen van af heb gebracht zet ik mijn fiets in de stalling.
Op kantoor blijkt dat mijn collega met haar scooter wél onderuit is gegaan, net als vele anderen, op een plek waar ik een half uurtje later langs ben gekomen.
Wijsheid of mazzel? Ik houd het op alle twee!
http://www.haarlemsdagblad.nl/regionaal/haarlemmermeer/article27253198.ece/Fietsers-massaal-onderuit-in-Hoofddorp
Dit werd weer ontkracht toen ik de plassen op het wegdek zag liggen.
Een kilometer verder zag ik op de brug over de Hoofdvaart een jonge dame naast haar fiets haar tas van de grond rapen, toen wist ik het zeker 'wél glad dus'.
En dus ga ik over op sterk anticiperend fietsen: niet remmen maar op tijd uit laten rollen, indien nodig zeer voorzichtig en ruim tevoren kleine beetjes remmen, rechtop - dus met weinig snelheid - de bocht om.
Ik houd ruime afstand tot alles en iedereen, om het even wie er onverhoedse bewegingen maakt, die ander of ik, dan heb ik ruimte en tijd om te reageren.
Zonder kleerscheuren bij de fysio en vervolgens weer thuis aangekomen.
Dan de uitdaging naar Amsterdam. Want het is mooi weer, dus natúúrlijk ga ik fietsen. Ik besef dat ik de eerste 6 km direct langs de Hoofdvaart moet rijden, hoe glad is de weg? Ik besluit dat dat wel meevalt; aandachtspunten zijn bruggen, viaducten, witte verf vlakken op de weg, klinkers en wegdek in de schaduw. Grote uitdaging is de middelste Calatravabrug. Die is inderdaad wat glad. Dus met laag tempo en zo recht mogelijk neem ik hem. Het verkeerslicht direct daarna is verradelijk. Gelukkig blijkt het daar niet echt glad.
Hoofddorp valt me mee, maar ik blijf waakzaam.
Bij het volgende verkeerslicht weer een waarschuwing; een meisje staat naast haar scooter en bekijkt deze aandachtig. Ja, inderdaad is ze onderuit gegleden en staat nu eventuele schade op te nemen. Zelf is ze er zonder kleerscheuren vanaf gekomen.
Ik herhaal voor mijzelf en haar de risicoplekken met de aanvulling dat het fietspad wel mee zal vallen. Dat pad blijkt echter niet gestrooid zoals ik verwacht had. Het lijkt wel of de gladheid de strooidivisie van de gemeente totaal heeft overvallen.
In Amsterdam fiets ik zelfs even over een stukje gestrooid pad, hoewel volslagen onduidelijk is wat wel en niet is voorzien van een pekellaagje.
Later dan gepland, maar tevreden dat ik het er zonder valpartijen van af heb gebracht zet ik mijn fiets in de stalling.
Op kantoor blijkt dat mijn collega met haar scooter wél onderuit is gegaan, net als vele anderen, op een plek waar ik een half uurtje later langs ben gekomen.
Wijsheid of mazzel? Ik houd het op alle twee!
http://www.haarlemsdagblad.nl/regionaal/haarlemmermeer/article27253198.ece/Fietsers-massaal-onderuit-in-Hoofddorp
vrijdag 28 november 2014
Blikjes voor Serious Request
Op Facebook riep Martin op tot het bij hem inleveren van lege (bier-/friesdrank)blikjes. Hij zamelt deze in voor Serious Request, dit jaar in Haarlem.
Mijn reactie was dat er in de bermen langs weg en fietspad genoeg ligt, dus oprapen zou meteen twee doelen dienen.
En dus, toen ik terug fietste vanuit Leiden, voegde ik de daad bij het woord. Tussen Sassenheim station en de Haarlemmermeerpolder loopt het fietspad pal langs de snelweg (A44). Voorraad genoeg dus. De wapperende plastic tas aan mijn stuur had al snel een stevige bodem.
Langs de Hoofdvaart voor Abbenes was de oogst zelfs zo rijk dat ik een stuk ben gaan lopen om niet elke twee tellen af- en weer op te hoeven stappen. overigens geen slechte combi met de stevige tegenwind ;-)
Bijna thuis kon er geen blikje meer bij en moest ik met pijn in het hard blikjes langs het fietspad laten liggen.... Ik kon Martin in elk geval laten weten dat hij bij mij een voorraadje kan ophalen.
Wie volgt?
Mijn reactie was dat er in de bermen langs weg en fietspad genoeg ligt, dus oprapen zou meteen twee doelen dienen.
Langs de Hoofdvaart voor Abbenes was de oogst zelfs zo rijk dat ik een stuk ben gaan lopen om niet elke twee tellen af- en weer op te hoeven stappen. overigens geen slechte combi met de stevige tegenwind ;-)
Bijna thuis kon er geen blikje meer bij en moest ik met pijn in het hard blikjes langs het fietspad laten liggen.... Ik kon Martin in elk geval laten weten dat hij bij mij een voorraadje kan ophalen.
Wie volgt?
Abonneren op:
Posts (Atom)