Corona test

En dan heb je keelpijn, meerdere dagen. Dagje niet en daar is het weer. Dat betekent dus helemaal thuis werken, geen boodschappen doen, geen koffie bij vrienden, geen bezoekers ontvangen en.. niet fietsen.

Mijn fietskilometers dalen dramatisch in deze tijd van pandemie. De hele maand mei slechts 152 kilometers. Voor spieren en conditie ook niet fijn.

Wat ben ik dan ook blij als er per 1 juni tests voor iedereen die klachten heeft beschikbaar zijn. Aan het einde van die dag krijg ik eindelijk de GGD aan de lijn om een afspraak te maken.
Alleen... de dichtbijzijnste testlocatie is de Drive-through in Haarlem. En dat drive-through is alleen voor auto's.

Waar mag je als fietser of voetganger heen? (met het risico dat je onderweg mensen besmet, als je het virus blijkt te hebben natuurlijk). Leiden, niet. Haarlem, niet, Haarlemmermeer, niet. Amsterdam? ja, in de r a i zoals de dame aan de telefoon zegt. Ah de RAI roep ik. Stilte aan de andere kant. Een adres? Geen idee. Ik zeg akkoord en spreek een tijdstip af.

Vervolgens zoek ik via Google naar testlocaties. ja er zijn er 80, maar namen? plaatsen? adressen? website van de RAI? niets. Niet op 1 juni.  Enfijn, ik gok dat er bij de RAI zelf wel iets vermeld staat.
Hoe ga ik er heen? Iemand vragen te rijden? no way! Lukt niet met 1,5 meter afstand.
Trein? kan, met een verplicht mondkapje, ook nog een overstap onderweg, liever niet.

Dus komt toch de vertrouwde fiets weer als beste optie naar voren. Het is mooi weer met weinig wind. Dan trap je 27-28 kilometer makkelijk weg.
En wat geniet ik van deze tocht. Vrijheid, wind, zon, natuur! Ik probeer mijn route zo te kiezen dat ik zo min mogelijk door drukke straten rijdt. Heen via Rijnlanderweg, Kruisweg, Oosteinderweg en langs het tramspoor naar Amsterdam. Daar via Buitenveldert naar de RAI.

En bij de hoofdingang een bord. Bingo. Voor het eerst van mijn leven mag ik met de fiets aan de hand het RAI-gebouw binnen ;-)  Dit is een soort drive-through voor fietsers (en voetgangers)! Drie banen na een meldhokje, vervolgens neem ik plaats op een stoel, een dame neemt het keel- en neusmonster af en dame twee voorziet deze van codes om naar het lab sturen. Nog een keer handhygiëne en ik ga de RAI weer uit. Dit alles heeft nog geen vijf minuten geduurd.

Vrolijk aanvaard ik de terugreis; dit keer door het Beatrixpark, het Amsterdamse Bos en langs de Ringvaart.Tegen de tijd dat ik bij huis kom meldt wel de zadelpijn zich... Niet zo gek, mijn zitvlees is weg haha.

Wat een heerlijke fietstocht!

PS testresultaat is negatief, gelukkig.

Onderhoud en schóón

Jaarlijks, zo tegen de tijd dat ik geen sneeuw of andere gladheid meer verwacht - en dus ook geen strooizout op de weg - laat ik mijn fiets een goede onderhoudsbeurt geven.

En dus bel ik de fietsenmaker, in mijn geval de mobiele service van De Fietsfreak.
Na dik 5000 fietskilometers is het ook wel weer nodig. Nieuwe ketting, paar nieuwe kransjes in het achterwiel, nieuwe banden en... het meest urgente, nieuwe remblokjes. Ik durfde bijna niet meer te remmen omdat de blokjes bijna op het ijzer zaten. en dat betekent schade aan de velg. Heb ik ooit gehad; een scheur in mijn velg, dus dat wil ik natuurlijk voor zijn.

Enfin, de volgende dag werd mijn fiets keurig thuis bezorgd, helemaal nagekeken en afgesteld en...
schoon gemaakt!
Ook dat was hard nodig, in een paar weken tijd (want echt, ik had'm in januari ook al gepoetst!) zat er weer veel vuil en vet aan de velgen, ketting en veel meer.

(De poetsbeurt was een extraatje in deze coronatijd - maar wordt niet minder gewaardeerd.)

Ik ben dus weer super blij met een fiets die er weer helemaal klaar voor is om een paar duizend kilometertjes weg te trappen.

Jongens van De Fietsfreak en CVB-fietsen  bedankt!

Fietsverlichting

Enigszins boos op mezelf fiets ik van het werk terug naar huis. Het is inmiddels ver in de schemering. Achter me, langs de Hoofdvaart, toetert een auto. Hoezo?! Ik doe toch niets fout?
De auto haalt me in, even later gevolgd door een racefietser zonder verlichting. Ah, dat was de oorzaak van de auto claxon..

Verderop bij het verkeerslicht, staat diezelfde racefietser verwoed op zijn routeplanner van de mobiele telefoon te scrollen.
Ik vraag hem of het later is geworden dan de bedoeling was vanmiddag. Met een verbaasde blik bevestigt de jonge knul. Of hij nog ver moet. Nou... naar Voorhout, of hij dan zo goed gaat.

Ik stel hem gerust; doorrijden tot aan de afslag A44. Weet ik dan waar het ligt? Ja hoor voorbij Sassenheim. Daarop vervolg ik 'ik denk dat ik nog reserve verlichting in mijn fietstas heb. Als het licht groen is steken we eerst over en dan duik ik in mijn tas'. Braaf volgt hij me.

En ja, ik vis twee lampjes, nog compleet in verpakking, uit mijn tas en overhandig ze. Doen ze het nog? Gelukkig is hij zo slim om te bedenken dat er mogelijk een velletje plastic tussen batterij en lampje zit.
Jippie wit en rood licht doen het. We bevestigen ze op zijn stuur en achtervork.
Hij fietst blij en opgelucht huiswaarts, en ik ook.

Zeven Beaufort

Jarenlang huldigde ik het principe; ik fiets tot en met windkracht 6. Toen ik eenmaal verhuisd was, waarmee de afstand woon- werkverkeer van 15 naar 22 km enkele reis ging stelde ik dit bij naar maximaal windkracht 5.

De afgelopen weken heb ik windkracht 5, 6 en 7 op de app Buienrader voorbij zien komen én onderweg ervaren. Met inmiddels een korte reisafstand van 8 kilometer heb ik mijn maxima weer bijgesteld... dus gewoon op de fiets gestapt.

Hoewel het met tegenwind en de brug beklimmen soms niet harder gaat dan 7 km/u heb ik wel de voldoening van uit en thuis op de fiets! Daar komt bij dat ik nog niet heb uitgezocht hoe ik met openbaar vervoer op mijn werk kom ;-)