Onderhoud en schóón

Jaarlijks, zo tegen de tijd dat ik geen sneeuw of andere gladheid meer verwacht - en dus ook geen strooizout op de weg - laat ik mijn fiets een goede onderhoudsbeurt geven.

En dus bel ik de fietsenmaker, in mijn geval de mobiele service van De Fietsfreak.
Na dik 5000 fietskilometers is het ook wel weer nodig. Nieuwe ketting, paar nieuwe kransjes in het achterwiel, nieuwe banden en... het meest urgente, nieuwe remblokjes. Ik durfde bijna niet meer te remmen omdat de blokjes bijna op het ijzer zaten. en dat betekent schade aan de velg. Heb ik ooit gehad; een scheur in mijn velg, dus dat wil ik natuurlijk voor zijn.

Enfin, de volgende dag werd mijn fiets keurig thuis bezorgd, helemaal nagekeken en afgesteld en...
schoon gemaakt!
Ook dat was hard nodig, in een paar weken tijd (want echt, ik had'm in januari ook al gepoetst!) zat er weer veel vuil en vet aan de velgen, ketting en veel meer.

(De poetsbeurt was een extraatje in deze coronatijd - maar wordt niet minder gewaardeerd.)

Ik ben dus weer super blij met een fiets die er weer helemaal klaar voor is om een paar duizend kilometertjes weg te trappen.

Jongens van De Fietsfreak en CVB-fietsen  bedankt!

Fietsverlichting

Enigszins boos op mezelf fiets ik van het werk terug naar huis. Het is inmiddels ver in de schemering. Achter me, langs de Hoofdvaart, toetert een auto. Hoezo?! Ik doe toch niets fout?
De auto haalt me in, even later gevolgd door een racefietser zonder verlichting. Ah, dat was de oorzaak van de auto claxon..

Verderop bij het verkeerslicht, staat diezelfde racefietser verwoed op zijn routeplanner van de mobiele telefoon te scrollen.
Ik vraag hem of het later is geworden dan de bedoeling was vanmiddag. Met een verbaasde blik bevestigt de jonge knul. Of hij nog ver moet. Nou... naar Voorhout, of hij dan zo goed gaat.

Ik stel hem gerust; doorrijden tot aan de afslag A44. Weet ik dan waar het ligt? Ja hoor voorbij Sassenheim. Daarop vervolg ik 'ik denk dat ik nog reserve verlichting in mijn fietstas heb. Als het licht groen is steken we eerst over en dan duik ik in mijn tas'. Braaf volgt hij me.

En ja, ik vis twee lampjes, nog compleet in verpakking, uit mijn tas en overhandig ze. Doen ze het nog? Gelukkig is hij zo slim om te bedenken dat er mogelijk een velletje plastic tussen batterij en lampje zit.
Jippie wit en rood licht doen het. We bevestigen ze op zijn stuur en achtervork.
Hij fietst blij en opgelucht huiswaarts, en ik ook.

Zeven Beaufort

Jarenlang huldigde ik het principe; ik fiets tot en met windkracht 6. Toen ik eenmaal verhuisd was, waarmee de afstand woon- werkverkeer van 15 naar 22 km enkele reis ging stelde ik dit bij naar maximaal windkracht 5.

De afgelopen weken heb ik windkracht 5, 6 en 7 op de app Buienrader voorbij zien komen én onderweg ervaren. Met inmiddels een korte reisafstand van 8 kilometer heb ik mijn maxima weer bijgesteld... dus gewoon op de fiets gestapt.

Hoewel het met tegenwind en de brug beklimmen soms niet harder gaat dan 7 km/u heb ik wel de voldoening van uit en thuis op de fiets! Daar komt bij dat ik nog niet heb uitgezocht hoe ik met openbaar vervoer op mijn werk kom ;-)

Gepoetst

En toen moest ik er toch echt iets aan gaan doen; de remmen strakker spannen. Want bij het remmen kneep ik de remhandel bijna klem tegen het stuur. Een noodstop zou een soort sliding worden.

Dus remkabels gesteld. Meteen de batterijen uit het achterlicht in de oplader gezet en ach vooruit, de fietsbanden ook weer even op 4 bar gebracht.

Tja en voordat ik het in de gaten had was ik met een poetsdoek bezig vuil en vet van het frame, de kettingbladen, de velgen en al die kleine randjes en kieren te verwijderen.

en dat was, shame on me, heeeel hard nodig. Christiaan zal blij met me zijn. Bij de volgende onderhoudsbeurt betekent dat voor hem minder vieze handen ;-)  Want die heb ik al.

Moe, vies (en pijnlijke vingers) maar zeer tevreden zet ik mijn rijwiel terug in de berging.