Blikjes voor Serious Request

Op Facebook riep Martin op tot het bij hem inleveren van lege (bier-/friesdrank)blikjes. Hij zamelt deze in voor Serious Request, dit jaar in Haarlem.
Mijn reactie was dat er in de bermen langs weg en fietspad genoeg ligt, dus oprapen zou meteen twee doelen dienen.

En dus, toen ik terug fietste vanuit Leiden, voegde ik de daad bij het woord. Tussen Sassenheim station en de Haarlemmermeerpolder loopt het fietspad pal langs de snelweg (A44). Voorraad genoeg dus. De wapperende plastic tas aan mijn stuur had al snel een stevige bodem.

Langs de Hoofdvaart voor Abbenes was de oogst zelfs zo rijk dat ik een stuk ben gaan lopen om niet elke twee tellen af- en weer op te hoeven stappen. overigens geen slechte combi met de stevige tegenwind ;-)

Bijna thuis kon er geen blikje meer bij en moest ik met pijn in het hard blikjes langs het fietspad laten liggen.... Ik kon Martin in elk geval laten weten dat hij bij mij een voorraadje kan ophalen.

Wie volgt?

Mijn rok kraakt.

Het is weer eens zover, niet gepland moet er iets onhandigs mee op de fiets.
Dit keer ben ik binnen gelopen bij een tweedehands winkel op zoek naar een mogelijk kastje voor de badkamer of andere interessante spulletjes.
De drie bloempotjes in een mooie tint rood kunnen gewoon in de fietstas. Maar het tweestapstrapje van Brabantia is een ander verhaal.

Vastzetten op de bagagedrager kan niet; over het zadel heen naar achter steken - daarvoor is hij te lang; gedeeltelijk in een tas steken - daarvoor is hij te breed.
Uiteindelijk hang ik het bovenste deel over mijn stuur en houdt het trapje in het midden vast.
Nu veilig op de fiets stappen. Als ik eenmaal rijd merk ik dat hij zwaarder is dan gedacht.
Na een kilometer heb ik een soort ideale positie voor trapje en mijzelf gevonden.

Dan moet ik stoppen voor een verkeerslicht. Afstappen lukt. Maar direct daarna is het licht groen.
Als ik weer opwip om op het zadel te komen hoor ik de stof van mijn rok kraken; oioi, dat wordt een scheur... Goedkoop trapje levert een dure rok op.
Op een kruising zo'n twee kilometer verder moet ik weer uit het zadel. Voor alle zekerheid steek ik lopend over en stap via het randje van het trottoir weer op. weer een oorverdovend gekraak.

Eenmaal thuis zet ik het trapje neer en voel aan de achterzijde van mijn rok; waar is de scheur.
Niets te ontdekken. In de spiegel van de slaapkamer; geen scheur te ontdekken! Totdat ik de rok optil... en een van diverse scheuren en gaten voorziene voering tref.

Zielsgelukkig besluit ik die er gewoon uit te knippen. Een losse onderrok functioneert ook prima tenslotte.

Fietspad guerilla

Tot voor kort trof ik bij het fietspad door het kantorengebied van Lijnden twee groepjes ganzen; een gezelschapje van drie wilde en één grauwe gans en een familie Nijlgans.

Ineens is de familie Nijlgans verdwenen en hebben zich meerdere wilde en grauwe ganzen én mixjes hiervan, bij het clubje van vier aangesloten.
Op mijn heenweg zit het hele spul op en rond het fietspad, op de terugweg is er geen spoor meer van ze te bekennen (als je de uitwerpselen niet meetelt tenminste).

Laatst zag ik twee voetgangers die omliepen over een nabijgelegen autoweg om zo het fietspad te mijden.
Met de fiets had ik al eens een versperring gemaakt tussen de ganzen en een voetganger die er niet langs durfde.

Vanmorgen besloot ik er niet alleen, zo als gewoonlijk, langs te fietsen, maar ook te stoppen om een foto te maken.

Toen ik kwam aanrijden lagen de ganzen her en der verspreid over het fietspad nog een beetje te doezen. Op het moment dat ik afstapte werd de eerste alert; tegen de tijd dat ik afdrukte voor de eerste foto waren de ganzen al pal achter mijn fiets komen staan en was het een gakken en blazen van jewelste. Dit imponerende gedrag maakt zeker indruk kan ik je verklappen.

Hoewel ik niet bang ben uitgevallen en vrolijk weer doorfiets kan ik me voorstellen dat gemeenten op zoek zijn naar suggesties om ganzenoverlast (waarbij dit maar een deel van het probleem is) te beperken. Het antwoord heb ik ook niet helaas.

Gesprekje

Op het laatste stuk polderweg wandelt ver voor mij op de weg een oud dametje met een rollator.
Ik zie haar diagonaal de weg oversteken naar de waterkant en vervolgens vlak voor een tegemoetkomende fietser (naar later blijkt een vriendin van mij die dagelijks in omgekeerde richting peddelt) weer wat wegdraaien naar het midden van de weg.

Rechts van het midden wandelt ze verder.
Ik haal haar in, stop en vraag haar waar ze heen moet. 'Naar het derde huis verderop' is het antwoord.
Op mijn vraag of alles in orde is antwoord ze 'ja hoor'. Ik geef aan dat ik haar even aanspreek omdat ze over de weg slingerde. 'oh u denkt dat ik dronken ben?'. ik weer 'nee dat niet, maar ik was wel bezorgd'

Het blijkt dat ze brood voor de eendjes bij zich heeft en dus even bij het water ging kijken. Maar er waren geen eendjes, en dus ging ze weer terug naar de andere kant van de weg.
Vervolgens wil ze weten of ik gewerkt heb vandaag. 'ja'. En of dat in Hoofddorp was. 'nee, in Amsterdam. 'oh u bent met de trein gekomen?' 'Nee, met de fiets'antwoord ik. 'Helemaal uit Amsterdam??' 'Jazeker, het is toch veel te mooi weer om in de trein te zitten'.

U bent vast heel sportief stelt het dametje vast.
Ze heeft soep meegekregen. Op de boerderij waar ze net vandaan komt woont haar zoon. Eigenlijk heeft hij twee boerderijen. Maar nu is hij in het buitenland. Een mevrouw die bij hem op kantoor werkt is nu in de woning en heeft voor de soep gezorgd.

Nadat ik haar adviseer voorzichtig te zijn wens ik haar wel thuis en een fijne avond! ;-)