Fleurig tunneltje

Elke keer als ik door het fietstunneltje onder het spoor bij station Sassenheim fiets krijg ik een glimlach op mijn gezicht.

Terug vanuit Leiden heb ik nu maar eens de moeite genomen om te stoppen voor een paar foto's.

Hier klaart toch je humeur van op?! Of het nu mooi weer is of niet.
Zo mooi en met zorg geschilderd. Wie de kunstenaar is weet ik niet, maar hij / zij mag van mij nog veel meer onderdoorgangen, doodse muren en dergelijke van deze vrolijke schilderingen voorzien!

Ik was gewaarschuwd dat het glad was.

Nadat ik het pad achter de huizen ben afgefietst naar de straat roept een tegemoet fietsende meneer; de weg is glad. Ik reageer met een 'nog wel een beetje'.

Vijftig meter verder ga ik toch wat minder snel fietsend dan normaal de bocht om en vervolgens lig ik op de grond en glijdt mijn fiets nog een metertje door. Verderop kijken twee dames verschrikt naar me.

Verdikkie, die meneer had meer gelijk dan ik dacht! schiet het door me heen terwijl ik weer op sta en mijn fiets opraap. De fiets lijkt heel, de tassen zitten er nog aan en ik ben ook nog heel. De volgende gedachte die door mijn hoofd schiet 'enfin, mijn eerste duikeling van mijn wintersportvakantie heb ik al gehad en het duurt nog een week voor ik daadwerkelijk op de latten sta' ;-)

De dames kan ik geruststellen dat alles goed met me is. Ik stap weer op en weet nu dat de plekken waar nog geen zon heeft geschenen glad zijn. Dus kies ik zoveel mogelijk de meer doorgaande paden en wegen naar Hoofddorp, waar ik vervolgens toch iets later dan gepland aanbel voor een heerlijke massage.

Ligfiets of niet?

Met de gedachte dat een ligfiets sneller fietst dan een reguliere 'rechtopzitfiets' vraag ik de ligfiets van een vriendin te leen. Een Hase kettwiezel. Een driewielfiets, eigenlijk meer zitfiets.

Plan is om te testen of het woonwerkverkeer hiermee sneller en makkelijker gaat.
Echter de rit van vriendin naar huis leert me dat er meteen mee naar mijn werk fietsen iets te fanatiek is.
De eerste tocht levert me kramp in nek, schouders en scheenbenen op! Mijn nek kan ik verklaren; het hoofd zit niet in het verlengde van de romp, want dan hangt het nl. achterover en trekt de zwaartekracht er aan. Eenzelfde verklaring geldt voor de benen. Ook hier trekt de zwaartekracht aan. Die ga ik tegen door de voeten iets meer te kantelen op de pedalen, waardoor ze tegen de pedalen blijven hangen, maar dat heeft invloed op -vooral - het strekken van de scheenbeenspieren.

Los van het lichamelijke aspect merk ik dat het overige verkeer mij soms laat ziet, doordat ik laag zit. Vervelender nog vind ik dat ik zelf pas laat zicht heb op een verkeerssituatie. Want eerst nadert mijn voorwiel de kruising, dan mijn voeten, benen en romp en ten slotte pas mijn hoofd dus zicht.
En op dat moment kom ik vaak tot de conclusie dat het beeld wordt belemmerd door muurtjes, hekjes of ballustrades van bruggen. Voorzichtig opereren dus.

Na een aantal proefritten in en om het dorp trek ik de conclusie dat deze ligfiets geen oplossing is.
Hij fietst duidelijk zwaarder dan mijn eigen fiets (ruwe schatting 20%) en de verkeersonveiligheid zit me niet lekker. Jammer! Maar ik ben blij dat ik het geprobeerd heb en weet nu in elk geval hoe hij fietst.

Dus de fiets aan het begin van het nieuwe jaar weer terug gebracht bij de rechtmatige eigenaar.
Met veel dank voor het lenen!

Wegopbreking

Eindelijk weer eens op de fiets naar mijn werk in Amsterdam. Weinig wind en slechts een minimale motregen.

Na twee bochten moet ik in de remmen; in het donker doemt een grote vrachtwagen met teer op en een tweede met een soort lopende band verspert de weg. O ja, de volgende zijstraat is vandaag afgesloten wegens werkzaamheden.

In Hoofddorp moet ik tot mijn verrassing afwijken van de normale route; kruising afgesloten. dus zigzag ik door de naastliggende wijk die ik redelijk ken. Een kilometer verder ben ik weer de op de normale route. Een kilometer of tien geen problemen.
In Lijnden is één van de twee Hoofdwegen afgesloten wegens werkzaamheden aan de omlegging van de A9. Dus aan westzijde doorrijden tot aan de voetgangersbrug.
Hier draai ik met een mooie bocht het pad voetpad en de brug op, zigzag ik tussen de hekjes door en rijd ene klein stukje terug in de richting waar ik vandaan kwam om zo de doorsteek naar het industrieterrein te pakken; zoals gebruikelijk.


Op de heenweg heb ik de verschillende opbrekingen nu gehad.
Terug fiets ik altijd een stukje anders door de wijken Slotervaart en Osdorp.
Tot mijn verrassing is de vernieuwing van (ik denk) riolering nog in volle gang. Dus volg ik de kunststofplaten die voor de voetgangers zijn neergelegd langs de opengebroken weg.

Pal voorbij de Sloterplas is het fietspad opgebroken, dan maar vast rechtsaf en via een alternatieve route naar de Aker. Van daar rijd ik twee kilometer normale route voor ik al weer op de alternatieve route kom onder de A9 door zoals ik op de heenweg ook heb ervaren.

Eenmaal thuis heb ik op de terugweg maar liefst op vijf verschillende plekken wegopbrekingen met omrijroutes gehad. Laten we hopen dat de vorst nog even weg blijft en de wegwerkers de klussen op al deze plaatsen liefst voor de winter kunnen afronden.

Met kleine stukje omrijden heb ik niet zo veel problemen. Wel weiger ik af te stappen als dat d.m.v. borden wordt verzocht. Ze vragen een automobilist toch ook niet om uit te stappen en verder te lopen?