Rondje glas brengen

En toen kreeg ik vanmorgen onderweg naar mijn werk weer iets in mijn hoofd. Ik had een tas met glaswerk achterop de fiets, bedoeld voor een kunstenaar in Zaandam. Aanvankelijk zou ik die op mijn werk achterlaten en zij zou de tassen daar morgen ophalen.

Maar het is zulk mooi weer, en ik heb deze week wat fietskilometers gemist door een dagje treinen. Dus al snel ontstaat het idee om na het werk door te fietsen naar Zaandam en van daar weer naar huis.


En zo fiets ik na zes uur vanuit Amsterdam-west richting Sloterdijk en met de veerpont over het Amsterdam-Rijnkanaal. Bij de pont vraag ik een meneer met een hele mooie fiets wat de overtocht kost omdat het niet op het bord staat; niets dus, want de fietsers mogen niet door de Coentunnel... Vanaf de boot fietsen we samen op tot station Koog a/d Zaan.

De flessen, potten en vazen worden zeer enthousiast in ontvangst genomen! Uitnodiging voor hapje of drankje sla ik node af - want anders kom ik nooit thuis. Wel mag ik alvast een blik werpen op het ontwerp van de installatie voor de tentoonstelling Water Works in de Honigfabriek in Koog / Zaan volgende maand. Als het enigzins kan ga ik kijken!

Ik stap weer op en rij opnieuw een voor mij onbekende route, nu langs Westzaan en Assendelft naar de volgende pont 'Buitenhuizen'. Op de pont geniet ik van een prachtig uitzicht op een ondergaande zon, weerspiegeld in het water, met zwanen, eenden, meerkoeten en veel meer watervogels die langzaam hun slaapplaats opzoeken.

Verder door een langzaamaan donker wordend Spaarndam naar Haarlemmerliede. Vanaf hier ben ik weer op bekend terein. Ik vervolg mijn route langs het Liewegje (zo mooi en rustig vlak buiten Haarlem), langs Schalkwijk, over de Geniedijk (langs het bijna van start gaande Mysterieland op het oude Floriadeterrein) naar huis.

En zo heb ik op een normale werkdag ineens bijna 60 km in de benen!

Ben je met de auto...?!?

Als in een gesprek aan de orde komt dat ik met de fiets ben gekomen (naar werk, yoga, verjaardag of anderszins) valt nogal eens de opmerking 'helemaal met de fiets? Dapper hoor!'  of woorden van gelijke strekking.

Het vervelende is; ik vind daar niets dapper, stoer of goed aan. Ik vind het gewoon. Nu heb ik in de loop der jaren wel begrepen dat de buitenwereld daar iets anders tegen aan kijkt. En dat vind ik dan weer vreemd, jammer eigenlijk. Ik vind dat de ander het gewoon zou moeten vinden om je (binnen een redelijke afstand) van A naar B per fiets te verplaatsen.

Ik vind het dus ONgewoon als men dat met de auto doet. (En ja, ik begrijp heel goed dat er redenen kunnen zijn om wel de auto te pakken..)
In zo'n gesprekje als hierboven zou ik éigenlijk willen zeggen: je bent met de auto?!? Wat vreemd! Het is slechts 5 km, het is mooi weer, je hoeft bijna niets mee te nemen, je bent gezond van lijf en leden, etc. waarom fiets je niet?

Maar ja; mijn goede fatsoen weerhoudt me daarvan :-)
En dus 'verdedig' ik me maar weer en som ik alle argumenten om de fiets te pakken op; goed voor de conditie, de portemonnee, het milieu, de andere autogebruikers (want minder files), als anti-stress, etc.

Zo groen

Hoewel elke dag dezelfde weg heen en terug rijden saai lijkt (en soms ook is eerlijk gezegd) probeer ik oog te hebben voor de details.


Ik kan genieten van de sprietjes groen die zich tussen stenen en beton door worstelen. Wat een levenskracht!

Anderen noemen het onkruid. Voor mij zijn het de Robin Hoods van het asfalt....

En eenmaal ten prooi aan maaimachine, schoffel of anderszins zie je enige tijd later (soms pas het volgende jaar) weer groene sprietjes verschijnen.

Onze wereld is al zo geordend, laat deze kleine ondeugden mijn dag alsjeblieft goed maken!

Trots.... en opgelucht

Volledig geconcentreerd kijk ik naar het rode asfalt voor me. Elke oneffenheid, door een boomwortel, een stukje met klinkers of een drempel bekijk ik met enige onzekerheid.
Om van de eerste bocht nog maar te zwijgen. Gelukkig kan ik die ruim nemen en is er geen ander verkeer.

Vervolgens moet ik het paaltje midden op het fietspad vermijden. Dan weer een bocht. Iets te ruim genomen waardoor ik een randje gras mee pak. Maar het gaat goed.
Dan een kleine hellinkje en daarna linksaf de rijweg op. Geen vrijliggend fietspad meer, dus het risico op autoverkeer. Gelukkig blijft het rustig en mag ik na zo'n 300 meter rechtsaf weer het fietspad op.
Na weer een halve kilometer komt de volgende uitdaging; het tunneltje onder de weg door. Dus eerst naar beneden zorgen dat de snelheid onder controle blijft, dan weer naar boven en voldoende snelheid blijven houden. Bijna bovenaan ook nog een flauwe bocht naar rechts. Dan twee gemene bromfiets werende drempels en in het fietspad.

Ik begin een onplezierig gevoel in mijn linkerhand en arm te krijgen. Daarna mag ik linksaf en krijg ik nog een paar keer een scherpe verkeersdrempel onder de wielen.
Het bruggetje met de geasfalteerde houten planken is de volgende uitdaging. Gelukkig rijden de wiet rokende jongeren net weg als ik er aan kom, geen uitwijkmaneuvres nodg dus.
Dan weer rechtsaf de rijbaanop, klinkers. Nog één bocht en dan... thuis! Ik stap af terwijl ik de tweede fiets in evenwicht houd. Ik goochel even om twee fietsen de stoep op te duwen en zet er dan één op de standaard op zoek naar mijn sleutels, terwijl ik de vingers van mijn linkerhand  beurtelings strek en oprol.

Het is me gelukt! Ik ben fietsend, met een tweede fiets aan de hand, naar huis toe gekomen. Voor de tweede keer in mijn leven. Een tochtje van circa twee kilometer deze keer.
De kunst er van, want ik snap het wel maar het lukt me nog niet zo goed, is het rechtop houden van de mee te voeren fiets. Hoe schever die op zijn wielen staat, hoe meer kracht het kost om te blijven sturen. En ik heb inmiddels in de gaten dat ik de ene fiets iets achter moeten laten rijden, zodat de sturen niet in elkaar komen en ik niet tegen de trappers aan kom.

Ik ben trots op mezelf!!! En opgelucht. Op je 49e zo iets leren is niet eenvoudig. Ik zal er dan ook geen gewoonte van maken..:-)